Εγώ από σας, να μου πείτε λίγο-πολύ το curriculum vitae μέσα στην αεροπορία στρατού, κάποια περιστατικά, τις εντυπώσεις σας, τις αναμνήσεις σας, τα πτητικά μέσα, να μου διηγηθείτε έτσι…
Τις πιο ισχυρές αναμνήσεις τις έχω από τις εκπαιδεύσεις στην Αμερική. Εκεί έζησα την πραγματική Αεροπορία Στρατού. Δεδομένου ότι βρέθηκα σε δύο περιόδους ανά ένα εξάμηνο κάθε φορά, το 68 και το 70.
Αριστερά ο Λγός (ΠΖ) Μπούρμπουλας Γεωρ. δεξιά ο Λγός (ΠΒ) Ρουσελάκης Παναγ.
Το 68 αφού πέρασα από το σχολείο της αεροπορικής ορολογίας στο Lackland, είναι μια σχολή ξένων γλωσσών,
μετά πήγα στη σχολή πεζικού στο Fort Benning και πέρασα το transition για το Huey. Εδώ πέταγα το 13αρι, τα ξέρεις αυτά την ορολογία. Είχε προηγηθεί ο Κίτσος με τον Παπαγεωργίου
και στην επόμενη σειρά είχα πάει εγώ με τον Ρουσελάκη.
Ελικόπτερα ακόμη δεν είχαμε εδώ, Huey δεν είχαμε ακόμη και πήγαμε να εκπαιδευτούμε γιατί θα ερχόταν τα ελικόπτερα μετά ώστε να υπάρχουν οι χειριστές, ήμασταν ήδη εκπαιδευτές όλοι, ώστε να εκπαιδεύσουμε τους άλλους.
Λοιπόν, πέρασα το transition στο Fort Benning, σε μια μονάδα εκστρατείας, και μετά πήγαμε εγώ κι ο Ρουσελάκης στη σχολή αεροπορίας στο Fort Rucker στην Αλαμπάμα και εκπαιδευτήκαμε στο ΜΙ, που λένε αυτοί, στο σχολείο εκπαιδευτών, εκπαιδευτών ελικοπτέρων.
Γιατί αυτοί έχουν άλλη οργάνωση. Εδώ άμα γίνεις εκπαιδευτής, ονομάζεσαι εκπαιδευτής και όποιον τύπο πετάς γίνεσαι εκπαιδευτής αυτόματα. Εκεί δεν έχει, εκεί είσαι εκπαιδευτής για τον τύπο, για τον κάθε ένα ξεχωριστά. Επομένως αφού μάθαμε να πετάμε το Huey, μετά πήγαμε να γίνουμε εκπαιδευτές στον τύπο.
Και μετά αφού τελειώσαμε και αυτό το σχολείο, πήγαμε, στην ίδια βάση ήταν αυτό, αλλάξαμε πτέρυγα μόνο, στο σχολείο τακτικής και βολών, gunnery το έλεγαν αυτοί. Γιατί κατά κόρον χρησιμοποιούσαν τότε το Huey στο Βιετνάμ. Ήταν και η συγκυρία τότε με το Βιετνάμ.
Εκεί στο Lackland όταν πρωτοπήγαμε ήταν 2800 αλλοδαποί αξιωματικοί από τους οποίους πάνω από τους μισούς ήταν Βιετναμέζοι, ήμασταν δηλαδή στην κορύφωση του πολέμου του Βιετνάμ. Και κάτω στο Fort Rucker στη σχολή αεροπορίας γινόταν χαμός από την εκπαίδευση. Στο Fort Rucker υπ’ όψιν ήταν, η σχολή αεροπορίας, μια βάση μεγαλύτερη από την Αττική. Ζούγκλες μέσα, τι Αττική λέω εγώ, αφού είχε δεν ξέρω κι εγώ πόσα αεροδρόμια. Εκεί πέρα ένιωσα τι πάει να πει και πόλεμος, παρόλο ότι δεν τον ζούσαμε τον πόλεμο εμείς, αλλά αυτός ο πυρετός της προετοιμασίας… γιατί ό,τι και να έκανες ό,τι και να σου μάθαιναν σου έβαζαν πρώτα τη λέξη Βιετνάμ. Δηλαδή «ό,τι και να κάνεις, πρόσεχε, γιατί θα σκοτωθείς». Διότι θα χάσεις τη ζωή σου, διότι, διότι, εκεί κατέληγαν. Εκεί άρχιζαν και εκεί κατέληγαν όλα.
Εκεί τώρα και εγώ και ο Ρουσελάκης περάσαμε κατά κάποιο τρόπο από το σχολείο της αεροπορικής ορολογίας στο Lackland, περάσαμε σχετικώς καλά.
Ήταν 7 εβδομάδες αυτό στην αρχή, άνετα ήταν μέσα στο San Antonio στο Τέξας, ήταν πολύ ωραία,
υπήρχε άνεση διότι ξέραμε λίγα αγγλικά δεν ήμασταν ξεκάρφωτοι, είχαμε βγάλει εδώ το σχολείο το δικό μας και εν σχέση με άλλους κυρίως Ασιάτες οι οποίοι δεν τα καταφέρνανε καλά, επειδή κάθε βδομάδα σχεδόν αλλάζαμε τα γκρουπ, είχαμε και Τούρκους συμμαθητές, κάτι υπολοχαγούς, ο οποίος ένας μάλλον ψιλοκαταλάβαινε ελληνικά.
Συντάκτης: Δημήτριος Σαμπάνης
τέλος 2ης σελίδας
@ Δ.ΣΑΜΠΑΝΗΣ
Σωστά το υπενθύμισες Δημήτρη.
Σε ευχαριστώ
Στη φωτογραφία “Υποδοχής των Σπουδαστών” (Λγοι Μπούρμπουλας και Ρουσελάκης) μπορούμε να παρατηρήσουμε οτι στο αριστερό μανίκι της θερινής στολής (Υπ’Αριθ. ?) του Λγου τότε Ρουσελάκη κάτω απο το επίρραμα της Αεροπορίας Στρατού υπάρχει το Ελληνικό Εθνόσημο με την μορφή της Ελληνικής Σημαίας της Ξηράς φερόμενο μόνο στις αποστολές εξωτερικού. Απουσιάζει η παραλληλόγραμμη διεμβολή του όπλου (μαύρο για το πυροβολικό), ενω στα πέτα φαίνεται καθαρά το σύμβολο του όπλου.