ΟΠΛΙΤΗΣ (ΠΒ) Κώστας Ζερμπίνος (τεχνίτης τηλεπικοινωνιών (ΣΕΤΗΛ 68Β ΕΣΣΟ.)

Απρόσμενα ευχάριστη η επαφή που είχαμε μέσω e-mail με τον κ. Κώστα Ζερμπίνο που πίσω στα τέλη  του 1969 με αρχές 1970 υπηρέτησε στον 22ο ΛΑΣ που είχε έδρα το Αεροδρόμιο Αλεξανδρείας και μαζί του συστεγάζονταν και ο 2ο ΛΑΣ.

Πριν αφήσουμε τον Κώστα να μιλήσει για τις αναμνήσεις του, ας δούμε κάποια ιστορικά στοιχεία μέσα από τα αρχεία της ΔΙΣ, τα οποία μνημονεύει και ο αγαπητός Κώστας σε όσα μας λέει.

ΛΙΓΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 2ο και 22ο ΛΑΣ

2ος ΛΑΣ

Συγκροτήθηκε στις 1/11/1960 με προσωπικό και μέσα της διαλυθείσας 198 Μ.ΕΠΑΡ, με έδρα το Α/Δ Κοζάνης. Ήταν  ανεξάρτητη διοικητικώς Υπομονάδα και υπαγόταν Διοικητικά στην ΙΙ Μεραρχία Πεζικού.

Μεταστάθμευσε στις 5 Δεκεμβρίου 1960 στο Α/Δ Αλεξανδρείας και διαλύθηκε το 1975, στα πλαίσια αναδιοργάνωσης των Μονάδων της Αεροπορίας Στρατού.

22 ΛΑΣ

Συγκροτήθηκε στις 22/10/1960 με προσωπικό και μέσα της διαλυθείσας 198 Μ.ΕΠΑΡ, με έδρα το Α/Δ Κοζάνης. Ήταν  ανεξάρτητη διοικητικώς Υπομονάδα και υπαγόταν Διοικητικά στο Β΄ΣΣ.

Μεταστάθμευσε το 1962 στο Α/Δ ΣΕΔΕΣ όπου παρέμεινε μέχρι το 1967.

Στις 7-3-1967 μεταστάθμευσε στο Α/Δ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ και διαλύθηκε το 1982, στα πλαίσια αναδιοργάνωσης των Μονάδων της Αεροπορίας Στρατού.


Ας ακούσουμε τώρα τι έχει να θυμηθεί ο κ. Κώστας Ζερμπίνος

(σημ.ΑΑ: Όλες οι φωτογραφίες είναι από την περίοδο 11ος 1969 – 4ος 1970 και Διοικητής του 22ου ΛΑΣ ήταν ο Τχης (ΠΒ) ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ)

…………………………………………………………………………………………………………………………

Κώστας Ζερμπίνος, απλός οπλίτης (κληρωτός;) πυροβολικού – τεχνίτης τηλεπικοινωνιών (ΣΕΤΗΛ) 68Β εσσο.

Διοικητής του 22ου ΛΑΣ ήταν ο Ταγματάρχης Πυροβολικού Νικολόπουλος (σημ Α/Α Σπυρίδωνας) (αν θυμάμαι καλά). 

Επίσης στο στρατόπεδο – αεροδρόμιο του Γιδά (μετέπειτα Αλεξάνδρεια Ημαθίας) έδρευε και ο 2ος ΛΑΣ.

Εγώ  πρωτοπαρουσιάστηκα στην μονάδα, ερχόμενος απ΄ την 139 Α/Κ  ΜΠΠ (Αλεξανδρούπολη) τον Νοέμβριο του 1969, έχοντας ακόμη 6 μήνες θητείας.

Μου είπαν να ξεχάσω την ειδικότητά μου και να μην αγγίζω το τηλεπικοινωνιακό υλικό που το φρόντιζαν στον Αλμυρό.

Κι έτσι μου ανάθεσαν όλα τα γραφεία της μονάδας. Στο γραφείο ήμουν μαζί με τον εξαίρετο (Υπο;)Λοχαγό του Μηχανικού Ματζώρο. (σημ Α/Α Χρήστο)

Φωτογράφισα κατά κύριο λόγο τον Λοχαγό μου  Ματζώρο και κάποιους άλλους που δεν θυμάμαι τα ονόματά τους. 

Θυμάμαι 2 περιστατικά ΄΄αστεία;΄΄ που αξίζει να μνημονεύσω.


Ο Διοικητής Νικολόπουλος Σπυρίδωνας διαφήμιζε το περίφημο ΄΄αρτεσιανό πηγάδι΄΄ (με το ωραίο νερό) του στρατοπέδου, που ήταν στην αυλή.

Ένα απόγευμα, (όλοι οι αξιωματικοί είχαν αποχωρήσει), μπαίνει στα γραφεία
ο Στρατηγός Πανταζής διψασμένος (νομίζω του β΄σώματος στρατού – Βέροια).
Στρατιώτη, μου λέει, ο Διοικητής σου περηφανεύεται πως έχετε καταπληκτικό νερό, από αρτεσιανό πηγάδι, δίψασα γι΄αυτό σταμάτησα.

Αμέσως να σας φέρω νερό Στρατηγέ μου, απάντησα.

(με τον κουβά να κατεβαίνει και να ανεβαίνει αστραπή, του έφερα γρήγορα το κρύο νερό).


Αρτεσιανό είναι παιδί μου το πηγάδι; …μου λέει γελώντας…

-Όχι Στρατηγέ μου, απλό πηγάδι είναι….

Δηλαδή; …μου λέει με πονηρό – ερευνητικό ύφος εξεταστή.

Το νερό δεν εκτοξεύεται, άρα είναι απλό πηγάδι, …του λέω.

Πάντως ήταν ωραίο και κρύο το νεράκι, καλό απόγευμα και χαιρετισμούς στον Νικολόπουλο και το ΄΄αρτεσιανό΄΄ του, λέει ευγενικά και φεύγει βιαστικά χαμογελώντας…

……………………………

Περιμέναμε επίσκεψη από κλιμάκιο του ΝΑΤΟ, ο Νικολόπουλος Σπυρίδωνας ήταν πολύ ανήσυχος, ο Ματζώρος τον καθησύχαζε.

Να είσαι έτοιμος να τους φέρεις σε καθαρά ποτήρια νερό απ΄το ΄΄αρτεσιανό΄΄,
μου λέει ο Νικολόπουλος και σε σουβέρ τα ποτήρια…

Από το βιβλίο αναγνώρισης αεροσκαφών που είχα, μου είχε κάνει εντύπωση το ΜΙΡΑΖ 2000, (είχε αναγγείλει – απειλήσει τότε ο Παπαδόπουλος πως θα πάρει από τους Γάλλους). 

Δεν άρεσε φαίνεται αυτό στο ΝΑΤΟ, όπως είχα καταλάβει. Το είχα ζωγραφίσει λοιπόν από την πίσω μεριά (φελλός) ενός σουβέρ.

Έρχονται 5-6 αξιωματικοί του ΝΑΤΟ (ήταν Αμερικανοί και Τούρκοι, ίσως και κάποιοι άλλοι)

και μπαίνουν όλοι στο γραφείο του Νικολόπουλου με τον Ματζώρο.


Σε λίγο ετοιμάζω να τους πάω τα νεράκια.


Ο »διάβολος» με έβαλε και τελευταία στιγμή βάζω  το σουβέρ ανάποδα, (το φελλό προς τα

πάνω) με το ΜΙΡΑΖ να φαίνεται, αμέσως μόλις σηκώσουν το ποτήρι.

Σε 5-6 λεπτά ακούω από μέσα φωνές!

Όλοι έξω τρέχοντας, με τον Νικολόπουλο να τρέχει ξοπίσω τους απελπισμένος.
Τελευταίος ο Ματζώρος που μου κούνησε απειλητικά το κεφάλι του, τρέχοντας κι αυτός πίσω από το τσούρμο…

Εγώ περίμενα να γυρίσουν με ΄΄εκτελεστικό απόσπασμα΄΄ … σχεδόν σίγουρος.
Δεν ξαναγύρισαν. 


Το επόμενο πρωί ο Νικολόπουλος μπήκε στο γραφείο του χωρίς να με κοιτάξει καν…
Ο Ματζώρος μπαίνει στο γραφείο μας για να αρχίσουμε την εργασία μας.
Με κοιτάει και κουνώντας επιτιμητικά το κεφάλι χαμογελάει…
Αυτό ήταν, όλοι φάνηκαν ευχαριστημένοι για το συμβάν και ας μη το είπαν.
Ούτε το συζητήσαμε ποτέ, σαν να μην συνέβη…
Κ.Ζ. 
Παρακάτω μια συλλογή από φωτογραφίες που ευγενικά μας παραχώρησε ο αγαπητός Κώστας Ζερμπίνος

Αυτά μας έγραψε ο Κώστας Ζερμπίνος , που για μια ακόμη φορά τον ευχαριστούμε. Τα στοιχεία που μας δίνει είναι πολύτιμα και πολλά από αυτά μας δίνουν τη δυνατότητα να επιβεβαιώσουμε πολλές μικρές αλλά καθοριστικές λεπτομέρειες.

Σε ευχαριστούμε αγαπητέ Κώστα Ζερμπίνο.

Αρέσει σε %d bloggers: